uzaklaş-ma.

Hepimizin hayatında 'uzaklaşmak' istediğimiz dönemlerimiz olur. Kısa süreliğine, uzun süreliğine ya da hiç dönmemek üzere... ''Ah şu otobüse binip gitsem'', ''Ah o gemide ben de olsaydım''.....
O araçlar nereye gidiyordur bilmeden, gittiğimizde ne olacak, ne yapacağız düşünmeden, içimizden öyle birden çıkar o kelime: Uzaklaşsam!

***

Yakınlaşmak istediklerimiz bizden uzaklaştıkça o ağırlığı taşıyamaz oluruz ve uzaklaşmak isteriz.
Daha iyi anlaşılma isteği ile gönlümüzü açtıkça, anlamak istemeyen yüreklere çarparız ve uzaklaşmak isteriz.
Yoruluruz, inciniriz, yalnız hissederiz. Sonra da bu hislerin içimizde açtığı yaraları iyileştireceğini düşünüp uzaklaşmak isteriz..
Bulunduğumuz yerde beynimizdeki, elimizdeki, dilimizdeki zincirleri kıramadığımız için uzaklaşmak isteriz..

Hep söylediğimiz o meşhur ''kalabalıklar içindeki yalnızlık'' hissinden daha kötüsü; ''yalnızlığımızın içindeki kalabalıklar''dır. Kafamızın içindeki susmayan sesler, bir türlü ifade edemediğimiz duygular,  konuşamadığımız, konuşsak da anlatamadığımız, anlatsak da doğru anlaşılamadığımız kişilerin hayaletleriyle dolu bomboş odalardır o kalabalıklar... Kalabalık bir ruh ve o ruhu çevreleyen yapayalnız bir beden..
Ve nihayetinde delirmemek için uzaklaşmak isteriz..

Bazen kötü huylarımız, bazen de aksine iyi huylarımız yüzünden huzuru bulamayız bir türlü. Saygılıyızdır saygı bekleriz, inceyizdir incelik bekleriz, dürüstlük, doğruluk, özveri, sevgi vs..vs.. heep bekleriz.. Ve beklentilerimiz karşılıksız kaldığında da mutsuz olup, içimize döneriz. Sertap'ın o çok sevdiğim 'İncelikler Yüzünden' şarkısındaki gibi :
''Siz yine de incelikli davranın,
 Benim kadar değilse de....''  deyip uzaklaşmak isteriz..

***

Bu istekle başa çıkmamızı sağlayan sahip olduğumuz güçtür. Fakat gücümüzü ortaya koyabilmek için sevgiye ve bu sevginin koşulsuzluğuna inanmaya ihtiyacımız var. Küçük bir bebek gibi.. Ve bunun için de, hayatında en az bir kişinin önceliği olmalı insan..Her sıkıntıdan birlikte uzaklaşacağı, aldığı nefesi anlamlandıran birinin..!
Çünkü birinin önceliğiysen; kimse seni anlamadığında o mutlaka anlar.. Herkes senden çok kolay vazgeçtiğinde o hep yanındadır.. Kırıldığında üstüne basıp gitmek yerine toplayıp yapıştırır.. ''Ben'' deyip arkasını dönmek yerine ''Biz'' deyip elini tutar.. Yok saymaz seni , aksine her şartta var eder..
Annedir, kardeştir, sevgilidir.. Her hangisi olursa olsun, o 'O'dur..'O güç'tür..

Benim gücüm kalmadı ama az da olsa umudum var..O da bitince gideceğim sanırım! Umarım sizin içinizdeki hep çoğalarak büyüsün.. Ve yaşamınız; gönlünüz nasılsa hep öyle olsun. Yanınızda da yine gönlünüz gibi insanlarınız olsun. Onlarla yakınlaşın, uzaklaşacaksanız yine onlarla birlikte uzaklaşın. Ama onlardan uzaklaşmayın...


''Eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
 Ölüm var zira...''

Can Yücel


NeclaK