Gece..

Ben gecenin insanıyım. Geceleri okurum, geceleri yazarım, geceleri ağlarım en çok.. Allah'la konuşurum. Bazen isyan ederim O'na, sonra af dilerim. Ama genellikle şükrederim, bolca dua ederim.
Dünyaya gelişim bir Pazartesi günüymüş. Astrolojide Pazartesi'yi Ay yönetir, Ay da en derin duygularımızı. Ben de en çok geceleri düşünürüm, derinden.. Çok geceler hayattan vazgeçmişliğim olmuştur. Ama başka birçoğunda da yıldızlara bakıp 'herşeye rağmen güzel' demişimdir.

**

 ''Vicdan en rahat yastıktır''  demiş bir zat. Ben de o yastıkta uyuyabilirim ancak! O yüzden geceleri yüzleşirim kendimle.. Bazısının suretini karşıma alıp neden aynısını yapmadığını sorarım bazen. Ne saçmadır bu halbuki. Kimisi her zeminde uyuyabiliyor !

Gündüz unuttuklarımı geceleri hatırlarım. Eski dostları, eski aşkları.. Konuşurum onlarla. Bazen gülümsetir anılar, bazen yeniden vedalaşırım.. Gündüzleri çok gerçekçi biriyken, geceleri hep güzel hayaller kurarım. İnsanlığa dair, kendime/sevdiklerime dair, geleceğe dair..
Efkar denen şey hep gece gelir ya, gündüzleri bıraktığım sigaraya geceleri başlarım.

''Ellerim tütün kokar gecelerde
 Vurur dalga sesleri, yüreğime..''

**

Geceleri hepimizin gittiği o rüyalar aleminden sık sık işaretler gelir bana.  Mutlaka bir şey anlatır, dikkate alırım oradan gelen sesleri.. Bazen 'dur!' der, bazen 'yap' ya da 'yapma'.. Çoğunlukla 'bekle' der, 'dinle/dinlen'..

Ben gündüz vakti doğmuşum ama ölümüm bir gece olacak, hissediyorum.
Sizler de hatırlarsanız cismimi, dua edin bana geceleri..

NeclaK